محسن محمودزاده

«فیلم «کفایت مذاکرات» دقیقاً از جایی شروع می‌شه که آدم رو غافلگیر می‌کنه؛ یه کمدیِ درست‌ودرمون و طبیعی که خنده‌اش از ته دل آدم بلند می‌شه. بازیگرها اون‌قدر تو نقش‌هاشون نشستن که انگار واقعاً دارن زندگی می‌کنن، نه بازی. تا اینجای کار، هم فیلم‌برداری و هم قصه‌گویی واقعاً سطح بالا و باکیفیته.

اما یهو ورق برمی‌گرده؛ اونجایی که بحثِ «رحم اجاره‌ای» میاد وسط. انگار فیلم‌ساز تصمیم گرفته از خط قرمزی عبور کنه که توی فضای عمومیِ سینما (مخصوصاً وقتی با خانواده هستی) آدم رو بدجور معذب می‌کنه. طنز ساختن از این موضوع، اون هم با اون لحنِ صریح، عملاً باعث می‌شه مخاطب خانواده‌دار یهو شوکه بشه و دیگه نتونه با فیلم ارتباط بگیره. از اون لحظه به بعد، دیگه لذت فیلم جای خودش رو به حس «کاش زودتر تموم بشه» می‌ده.

در کل، اگه بخوام جمع‌بندی کنم، «کفایت مذاکرات» یه کمدی با کیفیتِ فنیِ خوب و خنده‌دار بود، اما قمارِ فیلم‌ساز روی موضوعاتِ حساس، باعث شد که تماشای اون کنار خانواده به جای یه تفریحِ شیرین، به یه تجربه خجالت‌آور تبدیل بشه. این فیلم رو حتماً تنهایی ببینید تا بتونید بدونِ معذب شدن، از کمدی‌ش لذت ببرید.»