محسن محمودزاده

نقطهٔ قوت اصلی فیلم را می‌توان فیلم‌برداری قابل‌قبول آن دانست. با این حال، از نظر بازیگری و جلوه‌های بصری چندان رضایت‌بخش عمل نمی‌کند و نمی‌تواند مخاطب را کاملاً درگیر کند. فیلمنامه نیز تازگی خاصی ندارد و تا حدی یادآور آثاری مثل «بچه مهندس» است و از الگوهای تکراری استفاده می‌کند. علاوه بر این، از حدود دقیقهٔ ۱۰۷ به بعد ریتم فیلم کند و خسته‌کننده می‌شود و جذابیت خود را تا حدی از دست می‌دهد.
فیلم ارزش یکبار دیدن آن هم کمی به اجبار را دارد